• Władysław S. Reymont
• Antoni Czechów
• Joseph Conrad
• George Bernard Shaw
• Oscar Wilde
• Jean Arthur Rimbaud
• Guy de Maupassant
• August Strindberg
• Paul Verlaine
• William Butler Yeats

Władysław Stanisław Reymont

Życiem chłopa rządzą proste instynkty i walka o ziemię żywicielkę. Ale jednocześnie tkwi w nim godność i niemal królewska duma. Taki obraz mieszkańców polskiej wsi przyniósł Reymontowi Nagrodę Nobla.

Bóg mi przeznacza/ by mnie śpiewacza/ dola spotkała" - rymował 13-letni Władysław po tym, jak ojciec wysłał go do Warszawy na naukę krawiectwa. A tymczasem młody Reymont w Warszawie zasmakował nie w krawiectwie, lecz w literaturze. Spędzał całe dnie w ławce katedry warszawskiej, spisując w ciszy własne obserwacje. A gromadził je jako członek wędrownej trupy teatralnej, urzędnik kolejowy, handlarz drewnem, pomocnik geometry czy sprzedawca dewocjonaliów. Tak często przymierał wówczas głodem, że nabawił się nawet zapalenia kiszek. Nie rozstawał się jednak z zeszytem, w którym notował najrozmaitsze wrażenia dnia codziennego.
Przenosił je na karty pierwszych powieści: Fermentów i Komediantki, a przede wszystkim - Ziemi obiecanej. "To życie i tamten świat łódzki porywa mnie różnorodnością żywiołów, brakiem wszelkich szablonów, rozpętaniem instynktów, nieliczeniem się z niczym, potęgą żywiołową prawie. pisał. Kiedy powieść zaczęła się ukazywać w "Kurierze Codziennym", pismu w samej tylko Łodzi przybyło tysiąc prenumeratorów. A wydawca, renomowana spółka "Gebethner i Wolff", która powieść zamówiła, wielkodusznie podniosła honorarium autora z pięciu na siedem kopiejek od wiersza.

Powodzenie Ziemi obiecanej dało możliwość podpisania kontraktu na nową powieść. Chlopów pisał Reymont przez 10 lat w trakcie licznych rozjazdów po całej Europie. Tworzył w wielkim natężeniu, często kosztem własnego zdrowia. "Co pan najlepszego znów robił?" - pytał lekarz, wezwany do autora, pogrążonego w stanie zapaści. "Trzy dni tańczyłem na chłopskim weselu" - odpowiedział pisarz, który właśnie ukończył relację z wesela Boryny Jednak, przeglądając przed drukiem powieść, znalazł w niej tak wiele mankamentów, iż nakazał wstrzymać publikację. "Zrozumcie, co to za pewnego rodzaju męczeństwo - podrzeć całą prawie książkę -nie skrzywić się i zabrać się na nowo do jej napisania!" - uskarżał się przyjaciołom. Ostateczny rezultat tej tytanicznej pracy przeszedł jednak wszelkie oczekiwania. Potwierdziły to zwłaszcza entuzjastyczne głosy czytelników niemieckich, gdy tłumacz uporał się już z takimi osobliwościami języka polskiego, jak "zbuki" czy "łachmytek".

"Okropne! Nagroda Nobla, pieniądze, sława wszechświatowa i człowiek, który bez zmęczenia wielkiego nie potrafi się rozebrać" - pisał w 1924 roku rozgoryczony i schorowany Reymont. Jednak mimo fatalnego stanu zdrowia dał się nakłonić do uczestnictwa w ogólnopolskim Zjeździe Ludowym, zorganizowanym na jego cześć w sierpniu 1925 roku w Wierzchosławicach w Tarnowskiem. Zaraz po uroczystości wycieńczonego Reymonta odwieziono do szpitala. Zmarł w trzy miesiące później.